Onlangs startte ik een nieuwsbrief met: 'Als expert in hoogbegaafdheid...'.

Wie zich eenzaam voelt, probeert zich aan te passen.
Je zegt net iets minder.
Je toont net iets minder.
Je probeert wat normaler, rustiger of eenvoudiger over te komen.

“Ik zal het maar beter niet zeggen.”

Omdat het anders weer “veel” is. Of “raar”. Of omdat je alweer alles van nul mag uitleggen.

Want het klopt zelden helemaal.
Er is bijna altijd nog een nuance.
Een tegenbeweging.
Een andere context.
Of gewoon ook het omgekeerde, dat óók waar kan zijn.

Lieve Jan,

Je hebt het zwaar gehad. Je hebt nooit écht geleerd hoe je omgaat met verdriet — met de pijn die zo onlosmakelijk verbonden is met het leven.

“Zou je me even kunnen helpen met het verplaatsen van deze kast?” Minder dan een kwartier later staat het meubel op de nieuwe plek en kan ik verder met het inrichten van m’n nieuwe bureau. Ik denk: “Was alles maar zo eenvoudig.”

‘Geen idee, doe jij maar,’ antwoordde ik toen je me vroeg om naar de architectenplannen te kijken. Misschien had ik wel iets kunnen toevoegen, maar meestal zei ik: ‘Ik denk dat jij daar beter zicht op hebt.’ Achteraf besefte ik vaak dat ik mijn eigen inbreng onderschatte, en natuurlijk had ik geen recht om iets te zeggen als er iets misging dat ik had kunnen voorkomen door mee te denken.

Na wekenlang brainstormen en nieuwe invalshoeken verzinnen voor een geweldige marketingstrategie, is het eindelijk zover: tijd om concreet te worden.

Maar dan loopt het mis.

Wat als gewoon hoogbegaafd niet voldoende blijkt?

De gemiddelde mens heeft een IQ van 100. Arbitrair werd afgesproken dat je van hoogbegaafd spreekt bij een IQ van 130 of hoger. Ga je over de denkbeeldige grens van 145, dan ben je uitzonderlijk hoogbegaafd, ook wel zeer hoogbegaafd genoemd. Wat is nu het grote verschil met 'gewoon' hoogbegaafd? Je bezit meer intellectuele capaciteiten, een groter potentieel tot abstract denken, en een zeer hoge mate van intrinsieke motivatie om kennis op te doen.